Het had een doodnormale taxatie moeten zijn. Maar wie waart er stiekem door het huis, waar niemand meer woont? En sinds wanneer heeft De Krekelhof… een kelder?
Irma kijkt naar de rug van Brian, die na het uitklappen van haar rolstoel zonder aarzelen naar de voordeur loopt, zijn stappen energiek en gretig alsof het zijn eerste taxatie is. Ze zucht. Met geroutineerde bewegingen hijst ze zichzelf uit zijn leaseauto haar stoel in, en zwiept ze de passagiersdeur dicht. Terwijl ze over het smalle trottoir naar de oprit rolt, werpt ze haar eerste blik op het huis.
Het lijkt… hongerig.
Meteen als de gedachte bij Irma opkomt, verwerpt ze hem. Huizen hebben geen honger. Even overweegt ze om Brian te vragen wat hij voor gevoel krijgt van het pand. Maar ook die gedachte verwerpt ze. Ze weet veel te goed wat hij voelt bij een huis: niets. Huizen hebben een tuin op het zuiden, zonnepanelen, een verfje nodig of HR++ beglazing rondom.